در یک سیستم دریچه گاز سنتی که با کابل فعال می شود، یک کابل فولادی پدال گاز را مستقیماً به دریچه گاز متصل می کند و نسبت انتقال 1:1 را ایجاد می کند. اساساً، زاویه باز شدن دریچه گاز دقیقاً با میزان فرورفتگی پدال مطابقت دارد. با این حال، دریچه گاز همیشه نیازی به باز شدن در آن درجه خاص برای عملکرد بهینه ندارد، به این معنی که زاویه باز شدن حاصل ممکن است کارآمدترین نباشد. در حالی که این روش مکانیکی یک اتصال مستقیم را ارائه می دهد، اما دقت در کنترل ندارد. در مقابل، یک سیستم دریچه گاز الکترونیکی باز شدن دریچه گاز را از طریق کابل های برق یا دسته سیم کنترل می کند. در ظاهر، به نظر می رسد که این یک جایگزینی ساده از کابل مکانیکی با یک کابل الکتریکی باشد. با این حال، در واقعیت، چیزی بیش از تغییر در روش اتصال را نشان می دهد - کنترل خودکار کل توان خروجی خودرو را امکان پذیر می کند.
هنگامی که راننده برای افزایش سرعت پدال گاز را فشار می دهد، سنسور موقعیت پدال سیگنال شناسایی شده را از طریق کابل به واحد کنترل موتور (ECU) منتقل می کند. ECU قبل از صدور فرمان به یک موتور محرک، داده ها را تجزیه و تحلیل و ارزیابی می کند، که سپس باز شدن دریچه گاز را تنظیم می کند. با به کارگیری منطق حلقه بسته «انتقال سیگنال-محاسبه هوشمند-اجرا/پاسخ»، سیستم دریچه گاز الکترونیکی به کنترل دقیقی بر توان خروجی دست می یابد. در مورد تنظیم جریان مخلوط قابل احتراق: در شرایط بار بالا، دریچه گاز باز می شود تا حجم بیشتری از مخلوط وارد سیلندرها شود. با یک سیستم فعال با کابل، باز شدن دریچه گاز تنها با عمق فرورفتگی پدال کنترل می شود و تنظیم دقیق زاویه برای دستیابی به نسبت نظری هوا به سوخت را دشوار می کند. برعکس، سیستم دریچه گاز الکترونیکی به ECU امکان تجزیه و تحلیل و مقایسه داده های جمع آوری شده از سنسورهای مختلف را می دهد. سپس فرمانهایی را به محرک دریچه گاز صادر میکند تا سوپاپ را در موقعیت بهینه قرار دهد، اطمینان حاصل میکند که نسبت هوا به سوخت نزدیک به ایدهآل تئوری 14.7:1 در بارهای مختلف و شرایط عملیاتی باقی میماند و در نتیجه احتراق کامل سوخت را تسهیل میکند.
